Zondagsleven

Gepubliceerd op 24 mei 2022 om 22:45

Doordat ik door het boek Zondagskind hoofdpersoon Jasmijn Vink al zo leuk vond, wilde ik  Zondagsleven ook absoluut lezen. Door dit tweede deel ben ik eigenlijk alleen nog maar meer van Jasmijn gaan houden.

Dit komt niet alleen doordat je haar zo goed leert begrijpen doordat je haar gedachten en gevoelens leest, maar ook doordat ieder mens zichzelf wel op een bepaalde manier herkent in Jasmijn. Wie kent niet dat je maar iets doet omdat je denkt dat het van je verwacht wordt? Of dat je denkt dat het zo hoort? Jasmijn doet dat niet en je kunt dan alleen maar denken: 'Oh, ik snap je zo goed!'

 

Ik vond het heel bijzonder dat Jasmijn zichzelf zo goed kent. Zij wist dat ze niet wilde samenwonen, omdat ze het er gewoon niet bij kon hebben. Haar hoofd was vol, ze moest rusten en alleen zijn. Jasmijn kampt met intense migraine als ze over haar grenzen gaat, waardoor het voor haar pure noodzaak is daar goed naar te luisteren. De beschrijvingen van het gevoel van overprikkeling en dat iedere bijkomende prikkel in de vorm van licht of geluid te veel is, is heel goed beschreven. Je leeft direct mee in haar wanhoop.

Dit boek valt in het genre autofictie, zo schrijft Judith Visser in het nawoord. Dit betekent dat het losjes op haar eigen leven gebaseerd is. In grote lijnen komt het overeen, maar het grote verschil is dat Judith Visser zelf de diagnose autisme later kreeg dan Jasmijn in het boek. Het is zo'n opluchting te lezen dat het zo goed gaat met Jasmijn en dat ze haar leven zo heeft in kunnen richten dat het voor haar het fijnst voelt. 


De liefde van Jasmijn/Judith voor honden vond ik waardevol om te lezen. Als iemand die na drie hondenbeten lang gekampt heeft met hondenangst* en van ganser harte de dijk, het park en het bos meed uit angst voor loslopende honden, was het mooi om de connectie tussen haar en de honden te lezen. Hoe mooi dat een hond haar rustig kan houden en haar kan helpen in drukke sociale situaties. De beschrijvingen van de lichaamstaal van honden was voor mij daardoor ook helpend. 

 

Fijn dat dit boek geschreven is. Ik heb er echt van genoten en hoop dat dit boek veel mensen zal bereiken en zo meer begrip zal opleveren voor mensen met autisme. Je kunt het boek hier kopen.

 

*Inmiddels ben ik niet meer zo bang voor honden. Door in therapie te leren hoe je te gedragen wanneer je bij een hond in de buurt bent, heb ik langzamerhand mijn angst overwonnen. Ik ben nog steeds op mijn hoede en ik zal nooit uit mezelf een hond aaien, maar ik mijd geen plekken meer uit angst en dat is al meer winst dan ik had kunnen voorstellen. Ik fiets gewoon weer door het park in plaats van eromheen :). De enige honden die ik nog wel eng vind, dat zijn de 'vechthonden' als de staffords, etc. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.